پرنده بر شانه های انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت :

« اما من درخت نیستم . تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی . »

پرنده گفت : « من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم . اما گاهی پرنده ها و آدم ها را اشتباه می گیرم.»

انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.

 پرنده گفت : « راستی ، چرا پر زدن را کنار گذاشتی ؟ »

انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما باز هم خندید.

 پرنده گفت : « نمیدانی ، توی آسمان چقدر جای تو خالی ست . »

انسان دیگر نخندید ، انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد . چیزی که نمیدانست چیست . شاید یک آبی دور. یک اوج دوست داشتنی.

پرنده گفت : « غیر از تو ، پرنده های دیگری را هم میشناسم که پرزدن را یادشان رفته است . درست است که پرواز برای یک پرنده ضروری است ، اما اگر تمرین نکند فراموش می شود . »

پرنده این را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش ، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

 آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت :

 « یادت می آید ، تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؛ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی . راستی ، عزیزم ، بالهایت را کجا جا گذاشتی ؟ »

 انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس  کرد. آن وقت رو به خدا کرد وگریست.